"Προσευχηθείτε πρώτα και μετά πάρτε τα άλλα μέτρα, αλλά κρατήστε το βλέμμα σας στο Θεό."

"Προσευχηθείτε πρώτα και μετά πάρτε τα άλλα μέτρα, αλλά κρατήστε το βλέμμα σας στο Θεό." 

 “Μόνο προσευχή μπορώ να κάνω πλέον…”

Πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό από άλλους ή το έχουμε πει και οι ίδιοι; Είναι αλήθεια: ΜΟΝΟ προσευχή μπορούμε να κάνουμε… αλλά συνήθως δεν το λέμε μ’ αυτή την έννοια.

Συνήθως, υπάρχει ένας στεναγμός, ένα ανασήκωμα των ώμων και μετά λέμε “καλά, μόνοπροσευχή μπορώ να κάνω πλέον”. Αφού πρώτα έχουμε ψάξει κάθε κοσμική και ανθρώπινη λύση για το κάθε πρόβλημα: προβληματικές σχέσεις, ασθένειες, μοναξιά, προβλήματα στη σχολή, παρανοήσεις μεταξύ των φίλων ή της οικογένειας, κ.λ.π. Αν και ίσως να μην είναι αυτή η πρόθεση εκείνου που το λέει, αυτό συχνά μεταφράζεται ως εξής: “Κοίτα, εγώ, με την πανσοφία μου, τις απέραντες ικανότητες και δεξιότητές μου, έκανα ό,τι ήταν δυνατόν για να το λύσω αυτό το πρόβλημα και τίποτα δεν πέτυχε. Οπότε, Κύριε, ίσως, λέω ίσως, Εσύ μπορείς να κάνεις κάτι. Έχω εξαντλήσει όλες μου τις δυνάμεις και δεν έχω πια πού αλλού να καταφύγω”.

Η αλήθεια είναι ότι ΜΟΝΟ προσευχή μπορούμε να κάνουμε. Είναι το ισχυρότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για τον εαυτό μας, για τους αγαπημένους μας και για τον κόσμο. Αν έχουμε συνεχώς το Θεό ενώπιον μας και στρεφόμαστε σ’ αυτόν για τα πάντα, τότε ακολουθούμε τη σωστή σειρά. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι θα κάτσουμε κάτω και δε θα κάνουμε τίποτα. Όχι. Πρέπει να έρθουμε σε τέτοια συνεργασία με το Θεό: ο άνθρωπος τεντώνει το χέρι του από τη γη και ο Θεός κλίνει από τον ουρανό. Πρέπει, βέβαια, να κάνουμε αυτό που μας αντιστοιχεί, αλλά πρέπει να αντιστρέψουμε το σύστημα με το οποίο χειριζόμαστε τις καταστάσεις: πρώτα στρεφόμαστε στο Θεό και έπειτα με Αυτόν πάντα στην καρδιά μας και τα χείλη μας, ψάχνουμε τη βοήθεια στα μέσα που Εκείνος μάς έχει δώσει. Το δύσκολο κομμάτι είναι να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού πρώτα και έπειτα να δουλέψουμε μαζί Του.

Ένα τέτοιο παράδειγμα βλέπουμε στις ορθόδοξες χώρες, ιδιαίτερα στις εκκλησίες που έχουν ολόσωμα λείψανα Αγίων. Οι φοιτητές έρχονται στο ναό από πολύ νωρίς το πρωί πριν το μάθημα για να προσκυνήσουν τα λείψανα και προσεύχονται σε αυτά, ειδικά τις μέρες μιας δύσκολης εξέτασης. Σίγουρα, ο φοιτητής έχει μελετήσει σκληρά για τις εξετάσεις, αλλά ξέρει ότι χωρίς τη βοήθεια του Κυρίου, αυτό είναι μάταιο. “ Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες, εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων (Ψαλμ. 128, 1) .

Ο Γέρων Κλεόπας συμβούλευε πάντα τους ανθρώπους: όταν η μητέρα σας, το παιδί σας, ο σύζυγός σας, οποιοσδήποτε είναι άρρωστος, καλέστε πρώτα τον ιερέα, όχι το γιατρό! Η εκκλησία έχει προσευχές για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε και αυτές οι προσευχές είναι πολύ αποτελεσματικές. Στραφείτε, πρώτα, σ’ αυτές τις προσευχές και έπειτα προχωρήστε. Εάν χτίζετε σπίτι υπάρχει ευχή για την έναρξη αυτής της απόπειρας, για τα ταξίδια υπάρχουν ευχές, για τη μελέτη υπάρχουν ευχές… Κάτι που βεβαιώνει το όφελος αυτών των προσευχών εδώ στο μοναστήρι σχετίζεται με τα κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής που έχουμε. Πολλοί μάς ρωτάνε πώς και τα κοτόπουλα δεν έχουν γίνει θήραμα για τα πολλά αρπακτικά ζώα που περιπλανώνται στο κοντινό δάσος. Η απάντηση: κάθε χρόνο, στη γιορτή του αγίου Βλασίου, προστάτη των οικόσιτων ζώων, γυρνάμε το κοτέτσι με τον ιερέα, τραγουδώντας το τροπάρι του ιερομάρτυρος και έτσι τα κοτόπουλα παίρνουν ευλογία. Αν, κάποια στιγμή, μια-δυο κότες εξαφανιστούν (πράγμα που στα έξι χρόνια έχει συμβεί περίπου τρεις φορές), κλειδώνουμε τις υπόλοιπες στο μαντρί για μερικές εβδομάδες, ενώ συνεχίζουμε να προσευχόμαστε στον άγιο Βλάσιο να μας προστατέψει ξανά.

Προσευχηθείτε πρώτα και μετά πάρτε τα άλλα μέτρα, αλλά κρατήστε το βλέμμα σας στο Θεό.

Στην πραγματικότητα, η προσευχή είναι ένα μόνο μέρος μιας μικρής τριάδας: δεν περιορίζεται μόνο στο να ζητάμε από το Θεό να εκπληρωθεί το αίτημά μας. Τα άλλα δύο μέρη αυτής της μικρής τριάδας είναι η ελεημοσύνη και η νηστεία. Στις παραδοσιακά ορθόδοξες χώρες, είναι πολύ κοινό να συναντήσεις κάποιον που, είτε κάνει μια προσφορά σε μια εκκλησία, είτε σε κάποιον που έχει ανάγκη, ακόμη και κάποιον άγνωστο στο δρόμο και λέει “σε παρακαλώ, δέξου αυτό εδώ. Ο αδελφός μου είναι άρρωστος και χρειάζεται το έλεός Του”. Το ενδιαφέρον είναι ότι η απάντηση από τον παραλήπτη δεν είναι “ευχαριστώ”, αλλά “ας το πάρει ο Θεός”. Βέβαια, αυτό αποτελεί μέρος της προσευχής των ανθρώπων για να ελεηθεί ο αγαπημένος τους. Αυτή η προσφορά είναι μια θυσία και είναι το δεύτερο μέρος της τριάδας.

Η προσφορά μιας θυσίας ως ικεσία στην προσευχή είναι, βεβαίως, βιβλική συνήθεια. Στην Παλαιά Διαθήκη, το σφάγιο ήταν πάντα ένα νεαρό ζώο που ήταν πεντακάθαρο. Αλλά μήπως υπάρχει πολυτιμότερη θυσία σε όλη την Ιστορία από όταν ο ίδιος ο Κύριός μας θυσίασε τον εαυτό Του επάνω στο σταυρό για τη σωτηρία μας; Όταν προσευχόμαστε με την καρδιά μας στο Θεό και του ζητάμε να μας βοηθήσει, πρέπει επίσης να προσφέρουμε ό,τι θυσία μπορούμε. Αυτό είναι ένας καθαρισμός του εαυτού μας, τον οποίο βεβαίως τον δέχεται ο Κύριος. Όποια κι αν είναι η ελεημοσύνη μας (οικονομική, υλική, εργασίας, κ.λ.π.), πρέπει να είναι πραγματικά μια θυσία, και όχι απλά από το πλεόνασμά μας.

Το τρίτο μέρος αυτής της μικρής τριάδας είναι η νηστεία. Όταν έχουμε μεγάλη ανάγκη του θείου ελέους, προσευχόμαστε, θυσιάζουμε, και πέρα από τις ορισμένες ημέρες και περιόδους, προσθέτουμε κι άλλη νηστεία. Πολλοί γέροντες συμβουλεύουν τους ανθρώπους που βρίσκονται σε τέτοια ανάγκη να προσθέσουν τη Δευτέρα σαν ημέρα νηστείας, ή να μην τρώνε τίποτα κάθε μέρα μέχρι το μεσημέρι.

Αυτή η νηστεία και η ελεημοσύνη, μαζί με την προσευχή, μας βοηθούν επίσης να γνωρίσουμε τις αμαρτίες μας. Οι άγιοι Πατέρες μάς λένε ότι τα δεινά, οι δοκιμασίες και οι ασθένειες μάς συμβαίνουν για έναν από τους εξής τρεις λόγους: είτε από το διάβολο για να μας οδηγήσει μακριά από το Θεό, είτε από τον ίδιο το Θεό για να μας ξυπνήσει και να μας επαναπροσανατολίσει εκεί όπου ανήκουμε, είτε από τις αμαρτίες μας. Στη σύγχρονη κοινωνία, έχουμε χάσει τη διάθεση να παραδεχτούμε ότι κάτι μας συμβαίνει εξαιτίας των δικών μας πράξεων ή λαθών. Πάντα πρόκειται για το σφάλμα κάποιου άλλου, ποτέ το δικό μας. Η αλήθεια είναι ότι αμαρτάνοντας όχι μόνο φέρνουμε δοκιμασίες στον εαυτό μας, αλλά μπορεί να κάνουμε και τους άλλους να υποφέρουν. Η σύμπασα κτίση έπεσε και υπέφερε, και συνεχίζει να υποφέρει, εξαιτίας των δικών μας αμαρτιών. Οι αμαρτίες μας έχουν και αιώνιες και πρόσκαιρες συνέπειες, αλλά ξέρουμε επίσης ότι με την αληθινή μετάνοια και εξομολόγηση αυτές οι συνέπειες μειώνονται και συχνά εξαλείφονται.

Έτσι, εν μέσω δοκιμασιών, αναγκών και ταραχών, ας προσευχηθούμε πρώτα, ας δώσουμε ελεημοσύνες θυσίας και ας νηστέψουμε, εξετάζοντας τις δικές μας αμαρτίες, καθώς ικετεύουμε το Θεό να μας δώσει ό,τι είναι καλό και αναγκαίο για τις ψυχές μας, για τους αγαπημένους μας, για τον κόσμο. Ο Θεός πράγματι απαντά σε αυτές τις προσευχές… αλλά όχι πάντα με τον τρόπο που θέλουμε. Οι τρόποι Του σίγουρα δεν είναι σαν τους δικούς μας, και το μυαλό μας δεν μπορεί να κατανοήσει ή να εξιχνιάσει την κρίση Του. Όταν η απάντησή Του στις ικεσίες μας δεν είναι αυτή που θέλουμε, πρέπει και πάλι με ευχαριστία να εμπιστευθούμε το έλεος και την κρίση Του. Γιατί, αν ξανακοιτάξουμε τη ζωή μας και δούμε εκείνες τις φορές που φαινόταν ότι ο Θεός δεν απάντησε την προσευχή μας όπως θέλαμε, σχεδόν πάντα θα δούμε ότι την απάντησε όπως χρειαζόταν για τη σωτηρία μας.

Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Όταν στρεφόμαστε πρώτα στο Θεό και τον έχουμε ενώπιον μας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, ειδικά σε περιόδους δοκιμασίας, και αναγνωρίζουμε ταπεινά ότι χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, τότε στ’ αλήθεια, δε μας εγκαταλείπει. Πράγματι, θυμηθείτε ότι ΜΟΝΟ προσευχή μπορούμε να κάνουμε: πριν, κατά και μετά από ένα καθήκον, πριν, κατά και μετά από μια δοκιμασία, σ’ όλη μας τη ζωή, εμπιστευόμενοι πλήρως το Θεό.

Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, με τέτοια συνεργασία, τείνοντας το χέρι στο Θεό, ικετεύοντας το έλεός, τη βοήθεια και την καθοδήγησή Του, καθώς εκείνος κλίνει προς το μέρος μας για να πιάσει το τεντωμένο μας χέρι και να μας οδηγήσει στο μονοπάτι της ειρήνης.

Η σωτηρία διά της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία. Κυριακή Ι΄ Λουκά. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Η σωτηρία διά της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία. Κυριακή Ι΄ Λουκά. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Η σωτηρία διά της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Ι΄ Λουκά

(Εφεσ. Β΄ 14 - 22)

Σε κάθε εποχή και σε κάθε Χριστιανική γενιά, ο λόγος περί Εκκλησίας, αποτελεί ένα από τα βασικότερα κεφάλαια της όλης δογματικής διδασκαλίας και συνειδήσεως.
Δεν θα είμαστε εκτός της πραγματικότητας, εάν υποστηρίζαμε ότι περισσότερο σήμερα, παρά ποτέ, ο αυθεντικός εκκλησιολογικός λόγος γίνεται απολύτως αναγκαίος, και τούτο διότι οι πλέον απίθανες διδασκαλίες ακούγονται και μάλιστα από επίσημα βήματα, αν όχι και από αυτά τα ιερά θυσιαστήρια.
Το Αποστολικό Ανάγνωσμα που θα ακούσουμε στους Ναούς μας την Κυριακή, θέτει και ξεκαθαρίζει το θέμα, αφού παρομοιάζει την Εκκλησία με οικοδόμημα ισχυρό και αδιάσειστο.
Τονίζει ο Απόστολος, ότι το αγκωνάρι αυτό που βαστάζει και στηρίζει την ακλόνητη αυτή οικοδομή, είναι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Αλλά δεν είναι αυτή μόνο η αδιάσειστη αλήθεια που κηρύττει ο Απ. Παύλος, προσθέτει ότι εμείς, οι πιστοί, με τη βάπτισή μας, κτιζόμαστε και οικοδομούμαστε σε αυτή την Θεία Οικοδομή.
«Εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των Αποστόλων και των Προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού» (Εφεσ. Β΄20).
Η Εκκλησία είναι «ψυχική», πνευματική «πολιτεία», θα κηρύξει ο σύγχρονος Άγιος και μεγάλος δογματολόγος της Εκκλησίας μας, ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, και θα ερμηνεύσει: «Ο ακρογωνιαίος λίθος είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, θεμέλιο είναι οι Απόστολοι και οι Προφήτες. Αυτή σε όλα αυξάνει με τον Χριστό και «εν Χριστώ», αυξάνει με τις δικές Του δημιουργικές Θεανθρώπινες δυνάμεις. Σε αυτήν ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι «πανταχού παρών». Αυτός είναι η αποστολικότης των Αποστόλων. Αυτός είναι η προφητεία των Προφητών. Αυτός είναι η αγιότης των Αγίων. Αυτός είναι η πίστη των πιστευόντων. Αυτός είναι η αγάπη των αγαπώντων. Αυτός είναι η σωφροσύνη των σωφρονούντων, η ταπείνωση των ταπεινών. Αυτός είναι όλο και όλα στον καθένα που αγωνίζεται και σώζεται.
Οι Χριστιανοί είναι οι «ζωντανοί λίθοι» οι οποίοι οικοδομούνται στην «ψυχική», πνευματική πολιτεία της Εκκλησίας (Α' Πετρ. β' 5) και αυτό πάντα «συν πάσι τοις Αγίοις» και στο μέγεθος των Αποστόλων και των Προφητών (Α' Κορ. γ' 9-17).
 Γιατί δεν μπορεί κανένας να γίνει ακόλουθος του Χριστού και «οικείος Θεού», αν δεν ζει μαζί με όλους τους Αγίους, αν δεν σκέπτεται, αν δεν πιστεύει, αν δεν αισθάνεται συνολικά και καθολικά μαζί με τους Αποστόλους, τους Προφήτες και τους λοιπούς Αγίους.
Αν θέλουμε ν' αναπτυχθούμε σε όλα τα ύψη του Χριστού, πρέπει «πρωτίστως» να οικοδομηθούμε στο θεμέλιο των Αποστόλων και των Προφητών. Να ζούμε με την ζωή τους, να πιστεύουμε με την πίστη τους, να αγαπούμε με την αγάπη τους, να προσευχόμαστε με θέρμη όπως εκείνοι.
Γιατί δεν θα γνωρίζαμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, χωρίς τους Αγίους Αποστόλους, ούτε και θα δεχόμασταν το Άγιο Πνεύμα. Χωρίς αυτούς δεν θα ήταν Εκκλησία, διότι η Εκκλησία, δια μέσου αυτών «κατέστη» Εκκλησία και το Άγιον Πνεύμα, δια μέσου αυτών «κατέστη» η ψυχή της Εκκλησίας και χαρίζει τα πάντα στην Εκκλησία. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διαμέσου αυτών εμφάνισε τον Εαυτό Του και το Ευαγγέλιό Του.
Σε αυτό το θεμέλιο αναπτύσσεται η Εκκλησία με τον Χριστό, και με την Θεϊκή Του δύναμη, αναπτύσσεται σε ακαταμάχητο, Άγιο Ναό του Θεού.
Κάθε ένας ο οποίος, με την Αποστολική Πίστη, οικοδομεί τον εαυτό του σε αυτόν τον άγιο ναό, «καθίσταται», γίνεται «κατοικητήριον του Θεού εν πνεύματι». Ναι, στο Άγιο Πνεύμα, «εν Πνεύματι Αγίω». Γιατί μόνο έτσι, στο Άγιο Κατοικητήριο ενδιατρίβει η Τρισάγια Θεότητα. Έτσι, μόνο στην Εκκλησία ο άνθρωπος φτάνει στον αιώνιο προορισμό του, να γίνει ναός της Αγίας Τριάδος (Α' Κορ. γ' 17) και να ζει με την Αγία Τριάδα.
Ο Άγιος Απόστολος Παύλος, κυρίως ευαγγελίζεται «εν ώ και υμείς συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι». Με τι οι πιστοί οικοδομούν τον εαυτό τους; Με τις Ευαγγελικές αρετές της πίστης, της αγάπης, της νηστείας, της ελπίδας, της ταπείνωσης, της σωφροσύνης, της υπομονής και με τις υπόλοιπες αρετές και τα Άγια Μυστήρια.
Αλλά και αυτή η «οικοδομή» του εαυτού τους γίνεται «εις κατοικητήριον του Θεού» και αυτοί δεν εκπληρώνουν μόνοι τους αυτό τον σκοπό, αλλά πάντοτε «συν πάσι τοις Αγίοις»!
Ο λόγος των Αγίων, βλέπουμε πάντοτε είναι ουσιαστικός, χωρίς περιθώρια παρερμηνείας από οποιονδήποτε. Τρέφει τις ψυχές των μελών της Εκκλησίας και αυξάνει τον ζήλο για τον προσωπικό αγώνα, που τελικώς δεν είναι, παρά αγώνας για την όλη «Θείαν Οικοδομήν».
Έτσι λοιπόν φθάνουμε στο ευλογημένο συμπέρασμα, ότι εφ' όσον Αυτός ο Κύριος είναι το στήριγμα του όλου οικοδομήματος, που αποτελεί και το Σώμα Του, η Εκκλησία, προς δόξαν Θεού και προς πείσμα των δαιμόνων και των αχρείων οργάνων τους, είναι και θα παραμένει ασάλευτη.
Οποιοιδήποτε «τεκτονικοί» και άλλοι ισχυροί σεισμοί, έξωθεν και έσωθεν εάν συμβαίνουν, όσο και αν χτυπιέται απ΄ τους αθέους, τους απίστους και τους αιρετικούς, και όσα σκάνδαλα και να ξεσπάσουν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, ουδείς φόβος υφίσταται στο να καταρρεύσει. Έχει οικοδομηθεί από τον Θεάνθρωπο Ιδρυτή της, ώστε, όπως είπε ο Ίδιος: «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ΙΣΤ' 18).
Ευλογημένος και μακάριος αυτός που δέχεται τούτη την πραγματικότητα, αφελής εκείνος που κλονίζεται μπροστά στις επιθέσεις και ανόητος των ανοήτων, όποιος τολμά να τα βάζει με το Θείο Καθίδρυμα της Ορθοδοξίας, δηλ. με το ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό!
Με τρόπο μάλιστα, Αγγέλου της Αποκαλύψεως, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διασαλπίζει την ακατανίκητη αυτή δύναμη της Εκκλησίας: «ουδέν δυνατότερον της Εκκλησίας άνθρωπε. Ο Θεός έπηξε (την θεμελίωσε) τις επιχειρεί σαλεύειν»;
Αυτής λοιπόν της πανίσχυρης Εκκλησίας είμαστε μέλη. Και εννοείται πως δεν είναι μέλος αυτός που απλά ισχυρίζεται ότι είναι Χριστιανός ή αυτός που λέει ότι ανήκει σε οποιαδήποτε «ομολογία», αλλά μέλη της είναι μόνο οι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Όλες οι άλλες θεωρίες που κυκλοφορούν, ότι δηλ. όλοι συμπεριλαμβάνονται στους κόλπους του Σώματος του Χριστού, δεν είναι παρά κηρύγματα του διαβόλου, που σκοπό έχει να διασαλεύσει την εκκλησιολογική βάση και να αλλοιώσει τη δογματική συνείδηση. Δηλ. ό,τι χειρότερο για τους πιστούς.
Εκείνο λοιπόν που χρειάζεται να κάνουμε, αφού πλέον είμαστε βέβαιοι για το ασάλευτο της Ορθοδοξίας μας, είναι να φροντίζουμε πάντοτε να μένουμε προσκολλημένοι στον Χριστό, πράγμα που σημαίνει να βιώνουμε σε καθημερινή βάση αυτή την Ορθοπραξία.
Ας μην κάνουμε λοιπόν πολυσύνθετο το θέμα και ας μη χάνουμε την ουσία του. Ας έχουμε δε πάντοτε κατά νου, ότι στον ευλογημένο αυτόν αγώνα, του να καταρτίζουμε τον εαυτό μας, ως οργανικά μέλη του Χριστού, συνυπάρχει και το να ομολογούμε ειρηνικώς αλλά και σταθερώς, προς κάθε κατεύθυνση την μοναδικότητα και το απόλυτον της Πίστεώς μας.

Αμήν

Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Παπισμός. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Παπισμός. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Παπισμός (Εἰσαγωγικό)

Οἱ «ἑνωτικοί» καί ἡ «θεωρία τῶν κλάδων»

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Λόγω τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τά κυριακάτικα κηρύγματά μας θά ἀναφέρονται στό ἑξῆς, γιά ἕνα μακρύ διάστημα, στήν πίστη μας, τήν ὀρθόδοξη πίστη μας, σέ διαφορά πρός τήν πλάνη καί αἵρεση τῶν Παπικῶν. Παρακαλῶ νά τά προσέχετε ἰδιαίτερα.
Τό σοβαρώτερο ἀπό ὅλα εἶναι ἡ πίστη μας καί γι᾽ αὐτήν ἀξίζει καί τήν ζωή μας νά δώσουμε, καί τό αἷμα μας, ἄν μᾶς ἀξιώσει ὁ Χριστός, νά χύσουμε. – Ἀνήκουμε, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σ᾽ Αὐτήν πού ἵδρυσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐδῶ κάτω στήν γῆ πού ἦρθε. Αὐτή εἶναι ἡ ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
Οἱ ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία αὐτή ὀνομάζονται «αἱρετικοί». Τό περίεργο ὅμως εἶναι ὅτι αὐτοί, ἄν καί κόπηκαν ἀπό τήν μία καί ἀληθινή Ἐκκλησία, λέγουν καί ὑποστηρίζουν ὅτι καί αὐτοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία.
 Ἔτσι ἀκοῦμε τίς ἐκφράσεις: «Καθολική Ἐκκλησία», «Προτεσταντική Ἐκκλησία», κ.ἄ.
Στήν σειρά τῶν κηρυγμάτων μας ἐδῶ θά ἀποδείξουμε καί θά τό καταλάβετε, ἀδελφοί μου, ὅτι, ὄχι!, αὐτοί, οἱ ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εὑρισκόμενοι, ἄν καί δέχονται τόν ἐρχομό τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο καί πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν, καί γι᾽ αὐτό λέγονται καί αὐτοί «χριστιανοί», ὅμως αὐτοί δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία. – Ἀλλά ἄλλο εἶναι τό θέμα στό σημερινό μας κήρυγμα. Τό θέμα μας εἶναι, ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση μας μέ τούς αἱρετικούς, μ᾽ αὐτούς πού εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία μας; Μ᾽ αὐτούς, ἀγαπητοί μου, δέν πρέπει νά ἔχουμε κοινωνία στά ἱερά Μυστήρια καί μάλιστα στό κύριο Μυστήριο, τήν Θεία Εὐχαριστία. Μᾶς τό ἀπαγορεύουν αὐτό οἱ Κανόνες τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.1 Δέν ἐπιτρέπεται δηλαδή ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι νά συλλειτουργοῦμε καί νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους. Ὅποιος τό κάνει αὐτό κοινωνεῖ μέ τήν αἵρεση τῶν αἱρετικῶν καί θεωρεῖται καί αὐτός αἱρετικός.

2. Ὅμως, καί σήμερα, ὅπως καί παλαιότερα, ἀκούονται φωνές. Οἱ φωνές αὐτές λέγουν νά ἑνωθοῦμε μέ τούς αἱρετικούς καί ἰδιαίτερα μέ τούς Καθολικούς καί νά συλλειτουργοῦμε καί νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους. Αὐτούς, πού λέγουν αὐτά, τούς ὀνομάζουμε μέ μία λέξη «ἑνωτικούς». Οἱ «ἑνωτικοί» ὡς βάση τῶν λόγων τους καί τῶν συνθημάτων τους ἔχουν τρία πράγματα.
Σᾶς τά λέγω: Πρῶτον, λέγουν ὅτι καμμιά «ἐκκλησία» δέν ἔχει τήν πλήρη ἀλήθεια, ἀλλά οἱ ἀκουόμενες ὡς «ἐκκλησίες» (Ὀρθόδοξη, Καθολική, Προτεσταντική κ.ἄ.) ἔχουν μέρος μόνον τῆς ἀλήθειας. Γι᾽ αὐτό, λέγουν, καί πρέπει νά γίνει ἕνωση ὅλων τῶν ἐπί μέρους «ἐκκλησιῶν», γιά νά ἔχουμε τήν μεγαλύτερη καί ὅσο τό δυνατόν πλήρη ἀλήθεια. Δεύτερον, οἱ «ἑνωτικοί» λέγουν ὅτι δέν ὑπάρχουν οὐσιώδεις διαφορές μεταξύ τῶν ἐπί μέρους χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν», ἀλλά καί ἄν ὑπάρχουν, οἱ διαφορές δέν εἶναι τέτοιες, ὥστε νά ἀποκλείουν τήν ἕνωση μεταξύ τους.
Καί, τρίτον, οἱ «ἑνωτικοί» λέγουν ὅτι τά μυστήρια τῶν ἑτεροδόξων εἶναι καί αὐτά ἔγκυρα. Στό σημερινό μου κήρυγμα, πού εἶναι γενικό στήν νέα σειρά τῶν κηρυγμάτων μας, θά ἀπαντήσω γενικά καί σύντομα στό πρῶτο ἀπό αὐτά τά τρία.

3. Τό πρῶτο πού λέγουν οἱ «ἑνωτικοί» ὅτι καμμιά «ἐκκλησία» δέν ἔχει ὁλόκληρη τήν ἀλήθεια, γι᾽ αὐτό καί πρέπει ὅλες νά ἑνωθοῦν, γιά νά ἐκφράσουν στό σύνολό τους τήν ἀλήθεια, αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶναι μία μεγάλη πλάνη καί αἵρεση. Αὐτό εἶναι ἡ λεγομένη «θεωρία τῶν κλάδων».
Κατά τήν θεωρία αὐτή δέν ἔχουμε ὅλο τό δένδρο τῆς ἀλήθειας, ἀλλά κλάδους μόνο, κομμάτια μόνο, καί ἐμεῖς πρέπει ὅλα αὐτά νά τά συνενώσουμε, γιά νά φτιάξουμε, ἐμεῖς νά φτιάξουμε, τό δένδρο τῆς ἀλήθειας. Τήν θεωρία αὐτή, πού εἶναι ἐφεύρημα τῶν Προτεσταντῶν, τήν εἶπα μεγάλη αἵρεση καί ἐξηγῶ γιατί:
(α) Κατά τήν πίστη ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων, ἀγαπητοί μου, καί κατά τήν πίστη ὅλων τῶν χριστιανῶν, ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦλθε στήν γῆ καί κήρυξε ὅλη τήν ἀλήθεια καί τήν παρέδωσε στήν Ἐκκλησία Του. Μᾶς εἶπε μάλιστα ὁ Χριστός μας «γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. 8,32).
Ἀλλά ἄν, κατά τήν προτεσταντική «θεωρία τῶν κλάδων», ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ χάθηκε καί εἶναι σκορπισμένη σέ διάφορες παρατάξεις, τότε, ἄς μᾶς ποῦν οἱ ὀπαδοί τῆς θεωρίας αὐτῆς, ποῦ θά καταφύγει ὁ σημερινός ἄνθρωπος γιά νά μάθει τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί νά σωθεῖ; Ὄχι!
Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀδελφοί μου, δέν εἶναι κομματιασμένη σέ διάφορες παρατάξεις, ἀλλά βρίσκεται ὁλόκληρη καί καθαρή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Γι᾽ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ τήν ἕνωση μέ τίς ἄλλες «ἐκκλησίες», πού πιστεύουν τήν «θεωρία τῶν κλάδων», ἀφοῦ μόνοι τους οἱ ὀπαδοί τῆς θεωρίας αὐτῆς ὁμολογοῦν ὅτι δέν ἔχουν τήν ἀλήθεια, τήν πλήρη ἀλήθεια.
(β) Ἡ πλανεμένη «θεωρία τῶν κλάδων» εἶναι ἐνάντια σ᾽ αὐτό πού λέμε «καθολική» Ἐκκλησία. Ξέρετε, ἀδελφοί μου, γιατί ἡ Ἐκκλησία μας λέγεται «καθολική»; Εἶναι πολύ σοβαρό καί ἀναγκαῖο γιά τήν σωτηρία μας νά τό μάθουμε αὐτό. Λέγεται ἡ Ἐκκλησία μας «καθολική», γιατί ἔχει τήν «καθ᾽ ὅλου», τήν ὅλη δηλαδή ἀλήθεια, ἐνῶ οἱ αἱρέσεις δέν τήν ἔχουν. Σᾶς τό ἐξηγῶ καλύτερα αὐτό μέ μιά εἰκόνα: Φανταστεῖτε ὅλη τήν πίστη μας σάν ἕνα ταψί μέ ἐκλεκτό φαγητό.
Αὐτήν τήν τροφή, τήν θεία τροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά τήν δεχθοῦμε ΟΛΗ. Οἱ αἱρετικοί δέχονται κομμάτια μόνο ἀπό αὐτό τό ταψί, αὐτά πού τούς ἀρέσουν. Ἕνα κομμάτι ἀπό δῶ καί ἕνα κομμάτι ἀπό ᾽κεῖ. Δηλαδή, δέν δέχονται ὅλη τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά δέχονται ὅ,τι αὐτοί προτιμοῦν.
Τό ρῆμα «προτιμῶ»  στήν ἀρχαία γλώσσα λέγεται «αἱρέομαι - αἱροῦμαι» (= ἐκλέγω, προτιμῶ). Ἀπό τό ρῆμα αὐτό ἔχουμε τήν λέξη «αἱρετικός», πού δηλώνει ἀκριβῶς ἐκεῖνον πού δέν δέχεται τήν ὅλη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά δέχεται ἐκείνη μόνο, τήν κατά τήν γνώμη του σωστή. Ἡ «θεωρία τῶν κλάδων», γιά τήν ὁποία μιλᾶμε, εἶναι αἵρεση καί οἱ ὀπαδοί της εἶναι αἱρετικοί, γιατί καταργοῦν τήν «καθολικότητα» τῆς Ἐκκλησίας γιατί δέν δέχονται, ὅπως εἴπαμε, ὅτι στήν γῆ ὑπάρχει ἡ μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πού ἔχει τήν πλήρη ἀλήθεια, ἀλλά δέχονται ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι σκορπισμένη σέ διάφορες χριστιανικές ὁμολογίες.
 Φοβερή ἡ αἵρεση αὐτή, χριστιανοί μου, καί θά τό ἐννοήσετε καί μόνοι σας πόσο φοβερή εἶναι, ἄν τό καλοσκεφτεῖτε. Εἶναι ἀνατροπή ὅλου τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι «ἐκκλησιομαχία», ὅπως μοῦ τήν χαρακτήρισε ἕνας εὐσεβής ὀρθόδοξος ἀδελφός. Οἱ Παπικοί, αὐτούς πού λέμε «Καθολικούς» καί «Ρωμαιοκαθολικούς», δέν δέχονται τήν «θεωρία τῶν κλάδων», γιατί πιστεύουν ὅτι ἡ «ἐκκλησία» τους ἔχει τήν πλήρη ἀλήθεια.
Ὅτι ἡ κοινότητά τους εἶναι ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία», ὅπως μέ πυγμή τό ἰσχυρίστηκε ὁ «ἀρχιεπίσκοπος» τῶν Καθολικῶν Νάξου καί Τήνου σέ ἐπιστολή του πρός τόν ἰδικόν μας ὁμολογητήν καί ἀγωνιστήν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Φαλήρου κ. Σεραφείμ. Στήν σειρά τῶν ἐδῶ κηρυγμάτων μας θά ἀποδείξουμε, ἀδελφοί μου, ὅτι οἱ Παπικοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, ὅτι δέν εἶναι Ἐκκλησία καί ὅτι ἔχουν φρικτές αἱρέσεις. Καί θά ἀρχίσουμε νά τό κάνουμε αὐτό ἤδη ἀπό τό ἑπόμενο κήρυγμά μας μέ τήν Εὐχή τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

1. Γιά παράδειγμα βλ. ΜΕ´, ΜΣΤ´, Ι´, ΞΕ´ Αποστολικοί Κανόνες. ΛΖ´ Κανόνας τῆς Λαοδικείας. Β´ Ἀντιοχείας.

Μην αμφιβάλλεις για την πατρική ΑΓΑΠΗ του Θεού

Μην αμφιβάλλεις για την πατρική ΑΓΑΠΗ του Θεού

Προσευχή και υπερηφάνεια

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

"Έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας
και πραότητος και δικαιοσύνης" (Ψαλμ.μδ΄)

Η Αγία Γραφή μας δίνει δύο μεγάλα παραδείγματα αληθινής προσευχής και υπερηφάνειας, το παράδειγμα του Δαβίδ και το παράδειγμα του Ιούδα που πρόδωσε το Διδάσκαλό του.

Ο Δαβίδ δεν αμφέβαλε για την πατρική αγάπη του Θεού προς αυτόν ακόμα κι όταν έπεσε στην πιο μεγάλη αμαρτία της αφαίρεσης της ζωής ένός ανθρώπου. Ο Δαβίδ αναγνώρισε ότι είναι αμαρτωλός και ως αμαρτωλός ζήτησε το έλεος του Θεού. Γνώριζε ότι ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος και συγχωρεί αυτούς που μετανοούν αληθινά για τις αμαρτίες τους και ζητούν με συντριβή της καρδιάς τους να τους λυπηθεί ο Θεός και να τους ελεήσει. Αν δεν ζητούσε το έλεος του Θεού θα σήμαινε ότι δεν γνωρίζει το Θεό και ότι θεωρεί ότι ο Θεός είναι σκληρός τιμωρός και δεν έχει έλεος για το πλάσμα του.

Ο Ιούδας δεν είχε ούτε μια μικρή ελπίδα στην καρδιά του για την ευσπλαχνία του Θεού. Ούτε καν ρώτησε αν ο Θεός θα συγχωρούσε ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα σαν το δικό του. Δεν είπε, Κύριε, θα μπορούσες ακόμα κι εμένα να συγχωρήσεις; Είσαι τόσο καλός και συγχωρητικός ώστε ακόμα κι εμένα μπορείς να συγχωρήσεις; Είσαι τόσο καλός και συγχωρητικός, ώστε συγχωρείς και τις πιο μεγάλες πτώσεις των ανθρώπων, όταν μετανοούν αληθινά και ζητούν ταπεινά το έλεός Σου; Όταν αναγνωρίζουν ότι άνθρωποι αμαρτωλοί είναι και ο Θεός γνωρίζει την τρεπτή φύση τους;Δεν είμαστε απρόσβλητοι από το νόμο της αμαρτίας.


Πόσο θα συγκινούσε τον εύσπαχνό Κύριο η αληθινή μετάνοια και συντριβή του Ιούδα!
Ο Κύριος υπέστη σταυρικό άνθρωπο για τους αμαρτωλούς. Η εμμονή του αμαρτωλού στην αμαρτία σημαίνει ότι δεν νιώθει ευγνωμοσύνη για τα πάθη και το θάνατο του Ιησού.

Θα μου πείτε ο Ιούδας μετανόησε. Έσφαλα, είπε στους Φαρισαίους, γιατί πρόδωσα έναν αθώο και πήγε και κρεμάστηκε. Είναι αυτή αληθινή μετάνοια ή είναι εμμονή στην αμαρτία του από υπερηφάνεια; Ο Ιούδας δεν ταπεινώθηκε για να ζητήσει συγνώμην από τον πολυεύσπλαχνο αλλά τιμώρησε ο ίδιος τον εαυτό του, αγνοώντας το μέγα έλεος του Θεού. Σαν τους Ναζί που μετανόησαν όχι γιατί έκαναν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά γιατί δεν έκαναν ακόμα μεγαλύτερα εγκλήματα για να κερδίσουν τον πόλεμο.

Η αληθινή προσευχή είναι ταπεινή. Δείτε με πόσο μεγάλη ταπείνωση ο Δαβίδ ζητεί συγνώμην απ΄ το Θεό. Με πόση εμπιστοσύνη αφήνεται στα χέρια του Θεού να τον ξεπλύνει από τις ανμίες του, να του δώσει καθαρή καρδιά, σαν ένα παιδί που παραδίδεται στα χέρια του πατέρα του. Πώς εγκαταλείπει το δικό του υπερήφανο θέλημα. Γίνεται ταπεινός σαν ένα μικρό παιδί.

Μια ρωσική παροιμία λέει, Θέ μου, Θέ μου, δίχως αγάπη δε γίνεται."Μπόζε, Μπόζε, νες λιμπόφ νε μόζε". Δίχως αγάπη δεν μπορούμε, δίχως αγάπη για τον εαυτό μας, για το Θεό, για τους άλλους. Ο Ντοστογιέφσκι λέει πως η Κόλαση είναι να μη μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους. Όταν την τελευταία στιγμή στο εκτελεστικό απόσπασμα του δόθηκε χάρη, η πρώτη σκέψη που ήρθε στο νου του ήταν, γιατί δεν αγαπάει όλους με όλη του την αγάπη!

Η πτώση μας στην αμαρτία εμποδίζει αυτή την αγάπη. Όταν πέφτουμε στην αμαρτία δεν μπορούμε πια να αγαπάμε τον εαυτό μας, το Θεού και τους άλλους. Δεν θέλουμε να ζούμε. Μερικοί αυτοκτονούν γιατί δεν υποφέρουν να ζουν χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, το Θεό και τους άλλους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη μοναξιά από αυτή, λένε αυτού που έζησαν τέτοιες καταστάσεις στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ακόμα και σκληροτράχηλοι πορωμένοι εγκληματίες έχουν ανάγκη απ΄ το να αγαπούν κάτι

Πηγή:http://moschoblog.blogspot.com/

Αγία Παρασκευή και γέρων Δαμασκηνός: Μία ...απλή συνάντηση

Αγία Παρασκευή και γέρων Δαμασκηνός: Μία ...απλή συνάντηση

«Είμαι η Παρασκευή!»
Ό Παππούς αισθανόταν την αγάπη των Αγίων να τον διαπέρνα σαν ζεστό ρεύμα, όπως είχε ομολογήσει ό ίδιος.

Και οι λόγοι του διαβεβαιώνουν ότι ή τάσις αυτού του ρεύματος ήταν υψηλή: «Έχουμε συγχορευτάς και συνεορτάζοντας και συνεορταζομένους τους Αγίους και όλον τον ουράνιο κόσμο. Οι Άγιοι με την αγάπη τους μας παίρνουν τα μυαλά, εδώ που τα λέμε… Ανά πάσα στιγμήν επικοινωνούν μαζί μας, γιατί ευρίσκονται μέσα στον φώς του Θεού και δεν εμποδίζονται από την ύλη.

Λοιπόν, μας παρακολουθούν εμάς συνεχώς από κοντά και, όταν τους παρακαλούμε, αμέσως μας επισκέπτονται και μας σώζουν από πολλούς πειρασμούς και μας ευφραίνουν τον νου…
»Οι Άγιοι, είδατε, πηδούν και έρχονται προς ημάς και θέλουν να πηδήσωμε και εμείς προς αυτούς, για να είμαστε φίλοι. Να τους άνταποδίδωμε την επίσκεψη, γιατί τον ποθούν αφάνταστα.

Τί και αν μας χωρίζει ό ορατός κόσμος από τον αόρατο;

Εμείς να ενστερνιστούμε την αγάπη του Χριστού και να κάνωμε τον πήδημα!…»
Την άνοιξη του 1988 (17 Μαρτίου), ό Γέροντας μαζί με τις αδελφές Θ, Θ. και Θ ξεκίνησαν με τον αυτοκίνητο, για να επισκευάσουν τον τότε χωματόδρομο, που είχε γίνει άβατος από  τις βροχές.

 Με την ευκαιρία αυτή θα έκοβαν και χορτάρι για τις αγελάδες της Μονής.

Λίγο πριν φθάσουν στον προσκυνητάρι της αγίας Παρασκευής, στον χωράφι του Σταμπόλα, τον όποιο ήταν κατάσπαρτο από αγριολούλουδα, είδαν μία γυναίκα, μαντηλοφορεμένη και ντυμένη με σκούρα ρούχα, να βαδίζει αργά-αργά και σκυφτή. Έφαινόταν σαν να αναζητούσε κάτι.

 Ξαφνικά, σήκωσε τον κεφάλι της και προσήλωσε επίμονα τον έντονο βλέμμα της επάνω στον Γέροντα, σαν να ήθελε να του μιλήσει. Σ’ όλους έκανε μεγάλη εντύπωση το ολοφώτεινο και κατάλευκο πρόσωπο της, καθώς και τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια της. Απορούσαν, λοιπόν, ποιά να ήταν η άγνωστη αυτή γυναίκα. Την προσπέρασαν, όμως, χωρίς να της ομιλήσουν.
Μετά από μία ώρα περίπου, καθώς επέστρεφαν, ξανασυνάντησαν την παράδοξη αυτή ύπαρξη να βηματίζει με απαράλλακτο τρόπο, στο ίδιο σημείο. Απόρησαν οι αδελφές και ερώτησαν:
-Παππού, τί παράξενο πράγμα! Τί κάνει αύτη η γυναίκα τόση ώρα μόνη της εδώ; Δεν φαίνεται να μαζεύει χόρτα.
-Έτσι εμφανίζονται οι Άγιοι, απήντησε με απλότητα ό Παππούς.
Την ίδια στιγμή γύρισε η γυναίκα και κοίταξε πάλι κατάματα τον Γέροντα, με πολύ μεγαλύτερη έμφαση, όμως, αυτή την φορά.
-Παππού, σταθείτε να ρωτήσαμε ποιά είναι, επέμεναν οι αδελφές.
Άλλ’ εκείνος, χωρίς να σταματήσει να οδηγεί, επανέλαβε τους λόγους:
-Έτσι εμφανίζονται οι Άγιοι- ξαφνικά!
Τότε οι αδελφές άρχισαν να σκέπτονται μήπως ή εμφάνεια ήταν υπερφυσική και λυπήθηκαν πού δεν σταμάτησαν, για να διερευνήσουν την ασυνήθη αυτήν παρουσία.
Μετά από μερικές ήμερες, στο τέλος τής Θείας Λειτουργίας του Μ. Σαββάτου, η αδελφή Θ. βλέπει την παράξενη εκείνη γυναίκα, με την ίδια ενδυμασία, ανάμεσα στο εκκλησίασμα να πηγαίνει να πάρει αντίδωρο από τον Παππού.

Κατάπληκτη σκέφθηκε με χαρά: «Τώρα δεν μου γλυτώνεις. Θα σε ερωτήσω ποιά είσαι». Και έσπευσε να την προλάβει. Μόλις, όμως, την πλησίασε, την έχασε από τα μάτια της. Την αναζήτησε μέσα και έξω από τον Ναό, αλλά είχε γίνει άφαντη!

Ηταν βέβαιο, πλέον, ότι ή παρουσία της ήταν υπερφυής.
Άλλωστε και ό Παππούς ομολόγησε ότι ή θέα και το βλέμμα της, είχαν αφήσει στην ψυχή του μία Θεία αγαλλίαση και την πληροφορία ότι ήταν η αγία Παρασκευή.

Παρ’ όλα αυτά, επί αρκετό καιρό, απέφευγε να αποδεχθή το γεγονός ως εμφάνεια τής Αγίας, φοβούμενος την πλάνη. Γι’ αυτό προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του ότι πρόκειτο για μία συνήθη γυναίκα, ή οποία πιθανώς να μάζευε χόρτα. Αλλωστε ό Παππούς δεν δεχόταν αβασάνιστα όλα τα υπερφυσικά γεγονότα ως Θεια.

Για πολύ καιρό, λοιπόν, απωθούσε την πνευματική γλυκύτητα πού ένιωθε στην ανάμνηση εκείνης της συναντήσεως, περιφρουρώντας έτσι τον εαυτό του. Η ψυχή του όμως δεν αναπαυόταν με αυτή την αρνητική στάση του και τελικά -όπως έλεγε ό ίδιος- έχασε την ειρήνη στην προσευχή.

Τότε κατάλαβε ότι ήταν λάθος του να μη δέχεται την ευλογία του Θεού.
Αργότερα διαβεβαίωνε: «Όσο σκέπτομαι την ματιά της Αγίας Παρασκευής τόσο αισθάνομαι ένα ποταμό Χάριτος μέσα μου. Βλέπω ότι μου ανάβει περισσότερο πυρ Θείας αγάπης. Αν άφηνα τον νου μου να δουλέψει αυτό το θέμα τής εμφανίσεως τής Αγίας, θα είχα πολλά ανοίγματα! Αλλά κρατάω και ένα- και λέω: Και ποιός είμαι εγώ; Γιατί πάντα υπάρχει ό κίνδυνος τής πλάνης».
Αργότερα ένα πνευματικό του παιδί από τα Μέγαρα, του απεκάλυψε: «Είδα σε όνειρο μία μοναχή, ή οποία μου είπε: Να πής στόν Δαμασκηνό: Τρεις φορές παρουσιάσθηκα. Τί άλλο θέλει;
-Και ποιά είσαι εσύ; την ερώτησα.
-Είμαι αυτή, που η μητέρα σου με τιμά και με νηστεύει από μικρό παιδί.

Είμαι η Παρασκευή!».

 

(Από το μπλογκ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ)

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Ανάμεσα σ’ όλες τις προσευχές και τους ύμνους της Μεγάλης Σαρακοστής μια σύντομη προσευχή μπορεί να ονομαστεί η προσευχή της Μεγάλης Σαρακοστής. Η Παράδοση την αποδίδει σε έναν από τους μεγάλους δασκάλους της πνευματικής ζωής, τον Άγιο Εφραίμ το Σύρο.

Να το κείμενο της προσευχής:

“Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δώς. Πνευμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισέ μοι τω σω δούλω. Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου: ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν”.

Τούτη η προσευχή λέγεται δύο φορές στο τέλος κάθε ακολουθίας της Μ. Τεσσαρακοστής από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή (δεν τη λέμε το Σάββατο και την Κυριακή, όπως θα δούμε και πιο κάτω, γιατί οι ακολουθίες αυτές τις δύο μέρες δεν έχουν το τυπικό της Σαρακοστής). Την πρώτη φορά λέγοντας την προσευχή κάνουμε μια μετάνοια σε κάθε αίτηση. Έπειτα κάνουμε δώδεκα μετάνοιες λέγοντας: «ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Ολόκληρη η προσευχή επαναλαμβάνεται με μια τελική μετάνοια στο τέλος της προσευχής.

Γιατί αυτή η σύντομη και απλή προσευχή κατέχει μια τόσο σημαντική θέση στην όλη λατρεία της Μ. Σαρακοστής; Διότι απαριθμεί, μ’ ένα μοναδικό τρόπο, όλα τα αρνητικά και όλα τα θετικά στοιχεία της μετάνοιας και αποτελεί, θα λέγαμε, ένα «κανόνα ελέγχου» του προσωπικού μας αγώνα στην περίοδο της Μ. Σαρακοστής. Αυτός ο αγώνας σκοπεύει πρώτα απ’ όλα στην απελευθέρωσή μας από μερικές βασικές πνευματικές ασθένειες που διαμορφώνουν τη ζωή μας και μας κάνουν πραγματικά ανίσχυρους ακόμα και για να κάνουμε αρχή στροφής στο Θεό.

Η βασική μας ασθένεια είναι η αργία. Είναι η παράξενη εκείνη τεμπελιά και η παθητικότητα ολόκληρης της ύπαρξής μας που πάντα μας σπρώχνει προς τα «κάτω» μάλλον παρά προς τα «πάνω» και που διαρκώς μας πείθει ότι δεν είναι δυνατό ν’ αλλάξουμε και επομένως δε χρειάζεται να επιθυμούμε την αλλαγή. Είναι ένας βαθιά ριζωμένος κυνισμός που σε κάθε πνευματική πρόκληση απαντάει με το «γιατί;» και καταντάει τη ζωή μας μια απέραντη πνευματική φθορά. Αυτή είναι η ρίζα όλης της αμαρτίας γιατί δηλητηριάζει κάθε πνευματική ενεργητικότητα στην πιο βαθιά της πηγή.

Το αποτέλεσμα της «αργίας», ειναι η λιποψυχία. Είναι μια κατάσταση δειλίας που όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας τη θεώρησαν το μεγαλύτερο κίνδυνο της ψυχης. Η λιποψυχία, η αποθάρρυνση, είναι η ανικανότητα του ανθρώπου να βλέπει καθετί καλό ή θετικό! Ειναι η αναγωγή των πάντων στον αρνητισμό και στην απαισιοδοξία.Είναι στ’ αλήθεια μια δαιμονική δύναμη μέσα μας γιατί ο Σατανάς είναι βασικά ένας ψεύτης. Ψιθυρίζει ψευτιές στον άνθρωπο για το Θεό και για τον κόσμο: γεμίζει τη ζωή με σκοτάδι και αρνητισμό. Η λιποψυχία είναι η αυτοκτονία της ψυχής, γιατί όταν ο άνθρωπος κατέχεται απ’ αυτή είναι εντελώς ανίκανος να δει το φως και να το επιθυμήσει.

Πνεύμα φιλαρχίας ! Φαίνεται παράξενο πως η αργία και η λιποψυχία είναι ακριβώς εκείνα που γεμίζουν τη ζωή μας με τον πόθο της φιλαρχίας. Μολύνοντας όλη μας την τοποθέτηση απέναντι στη ζωή, κάνοντάς την άδεια και χωρίς νόημα, μας σπρώχνουν ν’ αναζητήσουμε αντιστάθμισμα σε μια ριζικά λανθασμένη στάση απέναντι στα άλλα πρόσωπα. Αν η ζωή μου δεν είναι προσανατολισμένη προς το Θεό, αν δεν σκοπεύει σε αιώνιες αξίες, αναπόφευκτα θα γίνει εγωιστική και εγωκεντρική, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι γίνονται τα μέσα για τη δική μου αυτοϊκανοποίηση.

Αν ο Θεός δεν είναι ο «Κύριος και Δεσπότης της ζωής μου», τότε το εγώ μου γίνεται ο κύριος και δεσπότης μου, γίνεται το απόλυτο κέντρο του κόσμου μου και αρχίζω να εκτιμώ καθετί με βάση τις δικές μου ανάγκες, τις δικές μου ιδέες, τις δικές μου επιθυμίες και τις δικές μου κρίσεις. Έτσι η επιθυμία της φιλαρχίας γίνεται βασική μου αμαρτία στις σχέσεις με τις άλλες υπάρξεις, γίνεται μια αναζήτηση υποταγής τους σε μένα. Δεν είναι πάντοτε απαραίτητο να εκφράζεται η φιλαρχία μου σαν έντονη ανάγκη να διατάζω και να κηδεμονεύω τους άλλους.Μπορεί επίσης να εκφράζεται και σαν αδιαφορία, περιφρόνηση, έλλειψη ενδιαφέροντος, φροντίδας και σεβασμού. Και είναι ακριβώς η «αργία», μαζί με τη «λιποψυχία» που απευθύνονται αυτή τη φορά προς τους άλλους: έτσι συμπληρώνεται η πνευματική αυτοκτονία με την πνευματική δολοφονία.

Τέλος είναι η αργολογία. Απ’ όλα γενικά τα δημιουργήματα μόνον ο άνθρωπος προικίστηκε με το χάρισμα του λόγου. Όλοι οι Πατέρες βλέπουν σ’ αυτό το χάρισμα την ακριβή «σφραγίδα» της θείας εικόνας στον άνθρωπο γιατί ο ίδιος ο Θεός αποκαλύφτηκε σαν Λόγος. Αλλά όντας ο λόγος το ύψιστο δώρο, έτσι είναι και ο ισχυρότερος κίνδυνος. Όπως είναι η κυρίαρχη έκφραση του ανθρώπου, το μέσο για την προσωπική του πλήρωση, για τον ίδιο λόγο, είναι και το μέσο για την πτώση του, για την αυτοκαταστροφή του, για την προδοσία και την αμαρτία. Ο λόγος σώζει και ο λόγος σκοτώνει: ο λόγος εμπνέει και ο λόγος δηλητηριάζει. 

Ο λόγος είναι μέσο της Αλήθειας αλλά είναι και μέσο για δαιμονικό ψέμα. Έχοντας μια βασικά θετική δύναμη ο λόγος, έχει ταυτόχρονα και μια τρομακτικά αρνητική. Ο λόγος δηλαδή δημιουργεί θετικά ή αρνητικά. Όταν αποσπάται από τη θεία καταγωγή και το θείο σκοπό του γίνεται αργολογία. Ενισχύει την αργία, τη λιποψυχία και τη φιλαρχία και μετατρέπει τη ζωή σε κόλαση. Γίνεται η κυρίαρχη δύναμη της αμαρτίας.

Αυτά τα τέσσερα σημεία ειναι οι αρνητικοί «στόχοι» της μετάνοιας. Είναι τα εμπόδια που πρέπει να μετακινηθούν.Αλλά μόνον ο Θεός μπορεί να τα μετακινήσει. Ακριβώς γι’ αυτό και το πρώτο μέρος της προσευχής αυτής ειναι μια κραυγή από τα βάθη της καρδιάς του αβοήθητου ανθρώπου. Στη συνέχεια η προσευχή κινείται στους θετικούς σκοπούς της μετάνοιας που πάλι είναι τέσσερις.

Ο πρώτος και υπέροχος καρπός της σωφροσύνης είναι η ταπεινοφροσύνη. Πάνω απ’ όλα είναι η νίκη της αλήθειας μέσα μας, η απομάκρυνση του ψεύδους μέσα στο οποίο συνήθως ζούμε. Μόνη η ταπεινοφροσύνη είναι άξια της αλήθειας• μόνο μ’ αυτή δηλαδή μπορεί κανείς να δει και να δεχτεί τα πράγματα όπως είναι και έτσι να δει το Θεό, το μεγαλείο Του, την καλωσύνη Του και την αγάπη Του στο καθετί. Να γιατί, όπως ξέρουμε, ο Θεός«υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν».

Μετά τη σωφροσύνη και την ταπεινοφροσύνη, κατά φυσικό τρόπο, ακολουθεί η υπομονή. Ο «φυσικός» ή «πεπτωκώς» άνθρωπος είναι ανυπόμονος, γιατί είναι τυφλός για τον εαυτό του, και βιαστικός στο να κρίνει και να καταδικάσει τους άλλους. Με διασπασμένη, ατελή και διαστρεβλωμένη γνώση των πραγμάτων που έχει, μετράει τα πάντα με βάση τις δικές του προτιμήσεις και τις δικές του ιδέες. Αδιαφορεί για τον καθένα γύρω του εκτός από τον εαυτό του, θέλει η ζωή του να είναι πετυχημένη τώρα, αυτή τή στιγμή.

Η υπομονή, βέβαια, είναι μια αληθινά θεϊκή αρετή. Ο Θεός είναι υπομονετικός όχι γιατί είναι «συγκαταβατικός» αλλά γιατί βλέπει το βάθος όλων των πραγμάτων, γιατί η εσωτερική πραγματικότητά τους, την οποία εμείς με την τυφλότητά μας δεν μπορούμε να δούμε, είναι ανοιχτή σ’ Αυτόν. Όσο πιο κοντά ερχόμαστε στο Θεό τόσο περισσότερο υπομονετικοί γινόμαστε και τόσο πιο πολύ αντανακλούμε αυτη την απέραντη εκτίμηση για όλα τα όντα, πράγμα που είναι η κύρια ιδιότητα του Θεού.

Τέλος, το αποκορύφωμα και ο καρπος όλων των αρετών, κάθε καλλιέργειας και κάθε προσπάθειας, είναι η αγάπη. Αυτή η αγάπη που, όπως έχουμε πει, μπορεί να δοθεί μόνο απο το Θεό, είναι το δώρο που αποτελεί σκοπό για κάθε πνευματική προετοιμασία και άσκηση.

Όλα αυτά συγκεφαλαιώνονται στην τελική αίτηση της προσευχής του Αγίου Εφραίμ με την οποία ζητάμε: «δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου…». Εδώ τελικά δεν υπάρχει παρά μόνο ένας κίνδυνος: η υπερηφάνεια. 

Άγιοι Τόποι

Άγιοι Τόποι

Άγιοι τόποι είναι όλες εκείνες οι περιοχές που έγιναν όλα όσα είναι γραμμένα στην Καινή Διαθήκη για τη ζωή του Χριστού. Ο Χριστός έζησε και δίδαξε το έργο του στην περιοχή της Παλαιστίνης. Η Παλαιστίνη είναι χώρα, που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Ασίας. Στην αρχή ονομαζόταν Χαναάν. Το όνομα αυτό το πήρε από τον πρώτο κάτοικο της περιοχής αυτής, σύμφωνα με τη Βίβλο, το Χαναάν, που ήταν γιος του Χαμ. Εκτός απ' αυτό το όνομα είναι γνωστή και σαν Ιουδαία, Γη Ισραήλ, Γη της Επαγγελίας κλπ.
Η εποχή, που γνώρισε τη μεγαλύτερή της ακμή, ήταν η εποχή του Δαβίδ και του Σολομώντα. Τότε επεκτεινόταν μέχρι τον Ευφράτη ποταμό ανατολικά. Βόρεια έφτανε μέχρι τη Δαμασκό, δυτικά μέχρι τη Μεσόγειο θάλασσα και, τέλος, νότια μέχρι την Αίγυπτο. Το κλίμα της, επειδή βρίσκεται σε τέτοια γεωγραφική θέση, είναι ήπιο.
Τα προϊόντα που παράγει είναι τα σύκα, το λάδι, τα μήλα, σιτάρι, κριθάρι, κρασί και βαμβάκι. Από τη Βίβλο την ξέρουμε σαν τη γη που έτρεχε το μέλι και το γάλα. 

Η κύρια ιστορία της Παλαιστίνης αρχίζει από τότε που κατοικείται, για πρώτη φορά, από τους Ισραηλίτες. Οι ιστορικοί χωρίζουν την ιστορία αυτή σε τρεις μεγάλες περιόδους. Η πρώτη είναι από το 1527- 586 π.χ. και ονομάζεται περίοδος των Κριτών και Βασιλέων. Η δεύτερη είναι από το 600- 63 π.χ. και ονομάζεται εποχή της αιχμαλωσίας και της εξουσίας των Μακκαβαίων. Η τρίτη, και τελευταία, είναι η εποχή της ρωμαϊκής δουλείας. Σ' αυτή, την τελευταία περίοδο, γεννήθηκε και δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Η βασική κοιτίδα του χριστιανισμού είναι η βόρεια Ιουδαία. Από εκεί κατάγονται η Παρθένος Μαρία, η Μαγδαληνή και ο Ιωσήφ. Η Ιουδαία ήταν τότε μια χώρα φωτόλουστη με απλή και ωραία βλάστηση θα μπορούσαμε να πούμε μια χώρα ποιητική. Επειδή οι κάτοικοι μιας χώρας επηρεάζονται άμεσα από τις συνθήκες της φύσης και του κλίματος που επικρατούν, έτσι οι Ιουδαίοι ήταν άνθρωποι απλοϊκοί, συναισθηματικοί, με χαρακτηριστικό τη φαντασία, την ηρεμία και την τρυφερότητα. Σ' αυτήν ακριβώς την περιοχή γεννήθηκε και μεγάλωσε ο γιος του Θεού. Περιοδεύοντας όλα αυτά τα γραφικά χωριά, πέρασε τον περισσότερο καιρό του διδάσκοντας το λαό και θεραπεύοντας τους αρρώστους. Η πρωτεύουσα της Ιουδαίας ήτανε τότε η Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ βρίσκεται στο κεντρικό υψίπεδο της Παλαιστίνης, σε υψόμετρο 750- 800 μέτρα. Ήταν η "άγια πόλη" των Εβραίων. Η τοποθεσία που ιδρύθηκε και που αναφέραμε πιο πάνω, ήτανε κατοικημένη από 3000 χρόνια π.Χ. Ιερουσαλήμ σημαίνει: πόλη που ιδρύθηκε από τον Σαλήμ. Σαλήμ ήταν ένας σημιτικός Θεός κι αυτό ακριβώς μας δείχνει ότι η πόλη αυτή ήταν θρησκευτικό κέντρο από παμπάλαιους χρόνους. Εκεί ήταν ο ναός του Σολομώντα και ήταν το προσκύνημα όλων των Εβραίων και όλων των ανθρώπων της γης που πιστεύανε μόνο σε ένα Θεό. 

Η Ιερουσαλήμ είναι δεμένη με τη ζωή και τη δράση του Ιησού Χριστού. Εκεί πήγε, για πρώτη φορά, ο Ιησούς όταν ήτανε δωδεκαετής και εκεί δίδαξε αργότερα. Σ' αυτήν την πόλη έκανε πολλά θαύματα, ήρθε σε αντίθεση με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, όπου πιάστηκε, δικάστηκε, καταδικάστηκε και, στη συνέχεια, σταυρώθηκε, θάφτηκε και αναστήθηκε. Σ' αυτήν την πόλη που πολλοί την ταυτίζουν με τους Άγιους Τόπους, βρίσκονται παλαιά και πανάγια μνημεία που αποτελούν αιώνια προσκυνήματα για τη χριστιανοσύνη.
Εκεί είναι ο Γολγοθάς και ο Πανάγιος Τάφος. Κοντά στην Ιερουσαλήμ είναι και η Βηθλεέμ, που μέσα σε μια φάτνη γεννήθηκε ο Κύριος. Κοντά επίσης είναι το Όρος των Ελαιών, η Γεσθημανή, η Βηθανία, το Θαβώρ. Το Θαβώρ είναι ένα βουνό της Γαλιλαίας και έχει υψόμετρο 562 μέτρα. Κατά την άποψη των ευαγγελιστών εκεί έγινε η Μεταμόρφωση του Σωτήρα. Πιο πέρα από το Θαβώρ είναι ο Κάρμηλος με 555 μέτρα υψόμετρο και κοντά στην ακτή. Σ' αυτό το βουνό και συγκεκριμένα σε μια από τις σπηλιές του έμεινε ο Προφήτης Ηλίας. Ακόμη και τώρα υπάρχει εκεί ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία.
Έξω από τον Ιερουσαλήμ και στους πρόποδες του βουνού Θαβώρ βρίσκονται οι κήποι της Γεσθημανή, όπου ο Ιούδας με ένα φίλημα παράδωσε το δάσκαλό του στους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, καθώς και το όρος των Μακαρισμών. Το βουνό αυτό ονομάζεται έτσι γιατί από την κορυφή του ο Ιησούς δίδαξε την "επί του όρους ομιλία"που περιέχει και αποτελεί όλη την ηθική των χριστιανών και, κατ' επέκταση όλου του χριστιανισμού. 

Στην περιοχή της Γαλιλαίας βρίσκεται και η Ναζαρέτ. Αυτό ήταν το χωριό που μεγάλωσε ο Ιησούς. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 350 μέτρα. Στη Βίβλο, και πιο ειδικά στην Καινή Διαθήκη, αναφέρονται και άλλα μέρη που έζησε και δίδαξε ο Ιησούς. Μερικά από αυτά είναι η Βηθσαΐδα, η Τιβεριάδα, η Ναϊν, η Γεννησαρέτ, η Κανά κλπ. Κατ' αρχήν η Βηθσαΐδα ήταν πατρίδα των απόστολων Ιάκωβου, Ιωάννη, Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου, που ήταν οι πιο αγαπημένοι από τους μαθητές του Ιησού. Επίσης στη Βηθσαΐδα, και συγκεκριμένα στα ερείπια του σπιτιού του απόστολου Πέτρου, αργότερα η Αγία Ελένη έχτισε έναν ωραίο και πλούσιο ναό. Στη βορειοδυτική τώρα, όχθη της λίμνης Τιβεριάδας βρισκόταν η Καπερναούμ, που σημαίνει πόλη της παρηγοριάς. Η πόλη αυτή, μαζί με τη Ναζαρέτ και τη Βηθλεέμ, αποτελούσαν το κυριότερο ορμητήριο του Ιησού στο θεϊκό έργο του. Τα θαύματα, όπως η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, η θεραπεία του γιου του εκατόνταρχου και του γιου του αυλικού και τόσα άλλα έγιναν στην Καπερναούμ, που τελικά, όπως ομολογεί και ο ευαγγελιστής Ματθαίος, ήταν η αγαπημένη πόλη του Ιησού. Κοντά στο βουνό Θαβώρ βρίσκεται η Ναΐν. Εδώ έγινε, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, η ανάσταση του γιου της χήρας. Προς τα νοτιοδυτικά της Καπερναούμ ήταν και τα Μάγδαλα. Από αυτή τη πόλη καταγόταν και η Μαρία η Μαγδαληνή, που ήταν απ' τις πιο πιστές γυναίκες που ακολουθούσαν τη ζωή του Ιησού. Η αφοσίωσή της την έκανε ν' ακολουθήσει τον Κύριο μέχρι το Γολγοθά, αλλά και αξιώθηκε να δει απ' τους πρώτους την ανάστασή του.
Κοντά σχετικά στα Μάγδαλα βρίσκεται μια κωμόπολη, η Κανά. Την Κανά τη θυμίζει το θαύμα του Ιησού σ' ένα γάμο, όπου μετέβαλε το νερό σε κρασί. Κάπου κοντά είναι και η Χοραζίν, η πέμπτη κωμόπολη της Πεντάπολης αυτής. Στην περιοχή αυτή κινήθηκε ο Ιησούς κατά τις πρώτες του εξορμήσεις. Ο κύριος πληθυσμός της περιοχής αυτής ήταν ψαράδες. Η πίστη που είχαν, αλλά και η τιμιότητα των γενναίων αυτών ανθρώπων συγκινούσε τον Κύριο σε μεγάλο βαθμό, γι' αυτό και εκεί έκανε τα περισσότερά του θαύματα. 

Η Σαμάρεια ήταν και αυτή μια πόλη, που την επισκέφτηκε ο Ιησούς. Γεωγραφικά βρίσκεται ανάμεσα στην Ιουδαία και τη Γαλιλαία. Μια μέρα περνώντας την κοιλάδα της Σιλέμ στάθηκε ιδρωμένος και κουρασμένος στο χείλος του πηγαδιού του Ιακώβ. Εκεί είχε μια εξαίρετη και ζοφερή συζήτηση με μια Σαμαρείτιδα γυναίκα. Το μίσος των Ιουδαίων ενάντια στους διασπαστές της ιεροσολυμικής θρησκείας, τους Σαμαρείτες δεν εμπόδισε τον Ιησού να τους τιμήσει με την επίσκεψή του και με το διάλογό του να τους διδάξει τη σωστή διδασκαλία του.
Τα μέρη εκείνα των Άγιων Τόπων, που χαρίζουν ιερή συγκίνηση και χαρά σ' όλους τους χριστιανούς είναι η Βηθλεέμ, το σπήλαιο όπου στάθηκε το καθοδηγητικό άστρο, το σπήλαιο όπου γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Εκεί επίσης είχαν γεννηθεί και είχαν ζήσει ο Δαβίδ ο Βοόζ και εκεί θάφτηκε και η Ραχήλ. Στον τόπο αυτόν ακριβώς υπάρχει και ωραίος ναός βασιλικού ρυθμού που τον έχτισε το 330 μ.Χ. η Αγία Ελένη. Επίσης υπάρχει εκεί το Άγιο Σπήλαιο, κάτω απ' τον καθολικό ναό της γέννησης, όπου οι προσκυνητές κατεβαίνουν από δύο σκάλες με 13 σκαλοπάτια.
Στους Άγιους Τόπους υπάρχει και η Βηθανία, η πόλη που γεννήθηκε ο φίλος του Ιησού, ο Λάζαρος και οι αδελφές του Μαρία και Μάρθα. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο τάφος του Λάζαρου υπάρχει ακόμα και σήμερα. Πηγαίνει κανείς σ' αυτόν κατεβαίνοντας μια σκάλα από 27 σκαλοπάτια. Στη Βηθανία επίσης υπάρχει ακόμα και σήμερα ελληνικό μοναστήρι αφιερωμένο στο Λάζαρο. 

Η πόλη Εμμαούς στο βορειοδυτικό τμήμα της Ιερουσαλήμ, θυμίζει την εμφάνιση του Ιησού στους μαθητές του Λουκά και Κλεώπα, μετά απ' την ανάστασή του και τη συμπόρευση και τη συνομιλία μαζί τους. Κοντά στις ακτές της Μεσόγειας θάλασσας βρίσκεται η Ιόππη, όπου ο απόστολος Πέτρος ανάστησε τη φιλεύσπλαχνη χήρα Ζαβιθά. Στη Λύδδα επίσης ο απόστολος Πέτρος θεράπευσε τον παραλυτικό Αινέα. Στους πρόποδες του βουνού Γαριζίν βρίσκεται η πόλη Αριμαθαία, που είναι γνωστή σα γενέτειρα του βουλευτή και μέλους του Μεγάλου Συνεδρίου, του Ιωσήφ, που δίνοντας αθωωτική ψήφο στο Μεγάλο Συνέδριο για τον Ιησού κατόρθωσε να τον ενταφιάσει στον ιδιωτικό του τάφο.
Από την πρώτη στιγμή της εξάπλωσης του χριστιανισμού, πλήθη από προσκυνητές επισκέπτονταν τους Άγιους Τόπους και ιδίως τον Ιορδάνη ποταμό, όπου, όσοι βρίσκονταν στο στάδιο της κατήχησης, βαφτίζονταν σύμφωνα με το παράδειγμα του ιδρυτή της χριστιανικής θρησκείας Ιησού Χριστού.
Το 637 μ.Χ. οι Άραβες, όμως, κατάλαβαν τους Άγιους τόπους. Άμεση συνέπεια αυτού ήταν να λιγοστέψουν οι χριστιανοί προσκυνητές των Άγιων Τόπων. Το 1082 μ.Χ. όμως, όταν οι Σαρακηνοί κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ απαγόρεψαν ολοκληρωτικά την προσέλευση χριστιανών προσκυνητών και πολλές φορές μάλιστα, με βίαιο τρόπο. Οι ενέργειες αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα τον ξεσηκωμό των χριστιανικών μαζών και τη δημιουργία διάφορων σταυροφοριών για την απελευθέρωση των Άγιων Τόπων. Τέτοιες σταυροφορίες έγιναν αρκετές, ο πραγματικός τους όμως σκοπός ήταν οι κατακτητικοί στόχοι αυτών που τις διοργάνωναν και, δυστυχώς, όχι η απελευθέρωση των Άγιων Τόπων που το χρησιμοποιούσαν σαν πρόφαση. Χαρακτηριστική είναι η Α' σταυροφορία, όταν η Ιερουσαλήμ απελευθερώθηκε το 1099 και ονομάστηκε βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Οι τότε στρατηγοί της σταυροφορίας ανάθεσαν την αρχηγία στον Γοδεφρείδο ντε Μπουγιόν που δεν πήρε το όνομα του βασιλιά, αλλά του "Υπερασπιστή του Πανάγιου Τάφου". 

Μετά και από τις άλλες σταυροφορίες, που τελικά καμία δεν πέτυχε τον ουσιαστικό της σκοπό, οι Άγιοι Τόποι περιέρχονται στην κυριαρχία των Τούρκων για πολλούς αιώνες. Ακόμα και στις μέρες μας οι τόποι, αυτοί, που βρίσκεται το σημερινό Ισραήλ, αποτελούν το μήλο της έριδας μεταξύ των διάφορων χωρών με ανάλογα συμφέροντα. Στις 90 Δεκέμβρη του 1917 οι Άγγλοι κατέλαβαν την Παλαιστίνη με ειδική εντολή που έληξε στις 15 Μαΐου του 1948 Τότε το 1949 υπογράφτηκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) ανακωχή, που έθεσε τέρμα στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 και χώρισε την Παλαιστίνη σε δυο διαφορετικά κράτη, το αραβικό και το εβραϊκό.
Με τη συμφωνία αυτή, όμως τα συμφέροντα άλλων χωρών δε σταματούν να υπάρχουν και έτσι από τότε οι Άγιοι Τόποι είναι το επίκεντρο πολλών φονικών συγκρούσεων μεταξύ Αράβων και Ισραηλιτών.
Όλος ο αραβικός κόσμος ενώθηκε για να κτυπήσει το Ισραήλ, αλλά, τελικά, οι Εβραίοι κατόρθωσαν να δημιουργήσουν δικό τους κράτος μετά από 1878 χρόνια. Όλοι οι Εβραίοι, άλλοι στο Ισραήλ, άλλοι διασκορπισμένοι έξω απ' αυτό, σε όλα τα σημεία του κόσμου, βοηθούν με όλες τους τις δυνάμεις ηθικές και υλικές για τη στήριξη του νεοσύστατου και μικρού τους κράτους. Δυστυχώς διάφορα συμφέροντα δεν αφήνουν τα Αραβικά Κράτη απ' τη μια μεριά και το Ισραηλιτικό κράτος απ' την άλλη, να συνυπάρξουν, να συνεργαστούν και να ζήσουν ειρηνικά. Αυτό, εκτός από την ευημερία, θα έχει και καλά αποτελέσματα για τη φύλαξη και διατήρηση των παλαιών χριστιανικών μνημείων που, δυστυχώς, μέχρι σήμερα έχουν υποστεί αρκετές καταστροφές στο πέρασμα των αιώνων. Καταστροφές από Πέρσες, Οθωμανούς και Σταυροφόρους. Η τέταρτη Οικουμενική σύνοδος, που έγινε στη Χαλκηδόνα το 541 μ.Χ. αναγνώρισε τιμητικά το πρωτείο του ορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων. Έργο πραγματικά δίκαιο θα είναι να διατηρηθεί αυτό το πρωτείο, παρά την επιμονή της παπικής Εκκλησίας να το καταργήσει. Η απόφαση που πάρθηκε στον Ο.Η.Ε. για το διαχωρισμό της Παλαιστίνης προβλέπει και για τη διατήρηση του καθεστώτος των Αγίων Τόπων και για την εδαφική ανεξαρτησία των χριστιανικών μνημείων και κειμηλίων. 

Είναι μεγάλο καθήκον όλων των κρατών να σέβονται τα μνημεία αυτά, γιατί έχουν θρησκευτική και αρχαιολογική αξία ανυπολόγιστη. Πρέπει, επίσης, να μείνουν άφθαρτα και ανόθευτα. Τέλος, πρέπει να μην εμποδίζεται, ο χριστιανικός κόσμος, με κανένα τρόπο, να επισκέπτεται τα Άγια αυτά μέρη.
Ένας επισκέπτης των Άγιων τόπων μπορεί μέσα απ' την ονειροπόληση των τόσων αιώνων ιστορίας και κάτω απ' την επίδραση της τόσο όμορφης φύσης να συγκινηθεί, να γαληνέψει να αισθανθεί την ανάγκη για αγάπη του κάθε ανθρώπου. Είναι φυσικό να συγκινηθεί ο επισκέπτης όπως εκεί συγκινήθηκε, έζησε και αισθάνθηκε ο Ιησούς Χριστός, που πρώτος στον κόσμο κήρυξε την ισότητα, την αγάπη, την ταπεινότητα. Τα πράγματα που πιο πολύ απ' όλα θα μας συγκινήσουν είναι το σπήλαιο των Μάγων, η λεκάνη γύρω από την Τιβεριάδα λίμνη, με όλες τις πόλεις της Πεντάπολης, που τόσο είναι συνδεδεμένες με τη ζωή και τη διδασκαλία του Ιησού. Τέλος, το αποκορύφωμα, ο Γολγοθάς που αποτελεί το επισφράγισμα της διδασκαλίας του Ναζωραίου με τη θυσία του στο σταυρό του μαρτυρίου. Εκεί, σ' εκείνα τα μαγευτικά τοπία, μαζί με την εξαίσια φύση άνθισε και η διδασκαλία του Κυρίου. Άνθισε η αγάπη, η ειρήνη και η πραγματική φιλία και στο μυστηριακό περιβάλλον διαχέεται ακόμη ο απόηχος της γλυκύτατης και θεϊκής του προσταγής:  

"ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ..".